มีดนตรีประกอบไม่กี่ชิ้นในประวัติศาสตร์โทรทัศน์ยุคใหม่ที่สามารถสร้างอัตลักษณ์อันโดดเด่นและรบกวนจิตใจได้ในทันทีที่ได้ยิน เทียบเท่ากับงานระดับรางวัลเอ็มมีของ คริสโตบัล ทาเปีย เด เวียร์ ใน The White Lotus
แทนที่จะพึ่งพาดนตรีเลานจ์แจ๊สชายหาดหรือดนตรีเครื่องสายผ่อนคลายทั่วไป คอมโพสเซอร์ชาวชิลี-แคนาดาผู้นี้กลับเลือกใช้เครื่องดนตรีที่ไม่คุ้นเคย ในซีซันแรก ('Aloha!') เขาใช้เสียงขลุ่ยรัวเร็ว เสียงร้องหายใจหอบถี่ของมนุษย์ และเสียงเลียนแบบสัตว์ป่าที่กำลังตื่นตระหนก เปลี่ยนหาดทรายขาวให้กลายเป็นสังเวียนแห่งความหวาดกลัว ต่อมาในซีซัน 2 ('Renaissance') เขาปรับท่วงทำนองให้เข้ากับบรรยากาศทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ด้วยเสียงขับร้องโอเปร่า เครื่องสายแมนโดลิน และจังหวะบีทคลับที่ทรงพลัง
ความเฉียบแหลมของดนตรีชุดนี้อยู่ที่การเปิดเปลือยความบ้าคลั่งในจิตใจที่ตัวละครพยายามซ่อนไว้ ขณะที่แขกเหรื่อจิบค็อกเทลอย่างผ่อนคลายบนระเบียงหรู เสียงดนตรีข้างใต้กลับคำรามด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่า เตือนสติผู้ชมอยู่ตลอดเวลาว่าเปลือกนอกอันศิวิไลซ์กำลังจะพังทลายลงในอีกไม่ช้า